闲情赋

作者:黄公绍 朝代:宋朝诗人
闲情赋原文
十年离乱后,长大一相逢
初,张衡作《定情赋》,蔡邕作《静情赋》,检逸辞而宗澹泊,始则荡以思虑,而终归闲正。将以抑流宕之邪心,谅有助于讽谏。缀文之士,奕代继作;因并触类,广其辞义。余园闾多暇,复染翰为之;虽文妙不足,庶不谬作者之意乎。
映阶碧草自春色,隔叶黄鹂空好音
浮云柳絮无根蒂,天地阔远随飞扬
唤起两眸清炯炯泪花落枕红棉冷
夫何瑰逸之令姿,独旷世以秀群。表倾城之艳色,期有德于传闻。佩鸣玉以比洁,齐幽兰以争芬。淡柔情于俗内,负雅志于高云。悲晨曦之易夕,感人生之长勤;同一尽于百年,何欢寡而愁殷!褰朱帏而正坐,泛清瑟以自欣。送纤指之余好,攮皓袖之缤纷。瞬美目以流眄,含言笑而不分。曲调将半,景落西轩。悲商叩林,白云依山。仰睇天路,俯促鸣弦。神仪妩媚,举止详妍。
秾艳一枝细看取,芳心千重似束
蜀魂飞绕百鸟臣,夜半一声山竹裂
考所愿而必违,徒契契以苦心。拥劳情而罔诉,步容与于南林。栖木兰之遗露,翳青松之余阴。傥行行之有觌,交欣惧于中襟;竟寂寞而无见,独悁想以空寻。敛轻裾以复路,瞻夕阳而流叹。步徙倚以忘趣,色凄惨而矜颜。叶燮燮以去条,气凄凄而就寒,日负影以偕没,月媚景于云端。鸟凄声以孤归,兽索偶而不还。悼当年之晚暮,恨兹岁之欲殚。思宵梦以从之,神飘飘而不安;若凭舟之失棹,譬缘崖而无攀。于时毕昴盈轩,北风凄凄,炯炯不寐,众念徘徊。起摄带以侍晨,繁霜粲于素阶。鸡敛翅而未鸣,笛流远以清哀;始妙密以闲和,终寥亮而藏摧。意夫人之在兹,托行云以送怀;行云逝而无语,时奄冉而就过。徒勤思而自悲,终阻山而滞河。迎清风以怯累,寄弱志于归波。尤《蔓草》之为会,诵《召南》之余歌。坦万虑以存诚,憩遥情于八遐。
佳节又重阳,玉枕纱厨,半夜凉初透
日边消息空沈沈画眉楼上愁登临
今宵绝胜无人共,卧看星河尽意明
传闻一战百神愁,两岸强兵过未休
激清音以感余,愿接膝以交言。欲自往以结誓,惧冒礼之为愆;待凤鸟以致辞,恐他人之我先。意惶惑而靡宁,魂须臾而九迁:愿在衣而为领,承华首之余芳;悲罗襟之宵离,怨秋夜之未央!愿在裳而为带,束窈窕之纤身;嗟温凉之异气,或脱故而服新!愿在发而为泽,刷玄鬓于颓肩;悲佳人之屡沐,从白水而枯煎!愿在眉而为黛,随瞻视以闲扬;悲脂粉之尚鲜,或取毁于华妆!愿在莞而为席,安弱体于三秋;悲文茵之代御,方经年而见求!愿在丝而为履,附素足以周旋;悲行止之有节,空委弃于床前!愿在昼而为影,常依形而西东;悲高树之多荫,慨有时而不同!愿在夜而为烛,照玉容于两楹;悲扶桑之舒光,奄灭景而藏明!愿在竹而为扇,含凄飙于柔握;悲白露之晨零,顾襟袖以缅邈!愿在木而为桐,作膝上之鸣琴;悲乐极以哀来,终推我而辍音!
闲情赋拼音解读
shí nián lí luàn hòu,zhǎng dà yī xiāng féng
chū,zhāng héng zuò《dìng qíng fù》,cài yōng zuò《jìng qíng fù》,jiǎn yì cí ér zōng dàn bó,shǐ zé dàng yǐ sī lǜ,ér zhōng guī xián zhèng。jiāng yǐ yì liú dàng zhī xié xīn,liàng yǒu zhù yú fěng jiàn。zhuì wén zhī shì,yì dài jì zuò;yīn bìng chù lèi,guǎng qí cí yì。yú yuán lǘ duō xiá,fù rǎn hàn wèi zhī;suī wén miào bù zú,shù bù miù zuò zhě zhī yì hū。
yìng jiē bì cǎo zì chūn sè,gé yè huáng lí kōng hǎo yīn
fú yún liǔ xù wú gēn dì,tiān dì kuò yuǎn suí fēi yáng
huàn qǐ liǎng móu qīng jiǒng jiǒng lèi huā lào zhěn hóng mián lěng
fū hé guī yì zhī lìng zī,dú kuàng shì yǐ xiù qún。biǎo qīng chéng zhī yàn sè,qī yǒu dé yú chuán wén。pèi míng yù yǐ bǐ jié,qí yōu lán yǐ zhēng fēn。dàn róu qíng yú sú nèi,fù yǎ zhì yú gāo yún。bēi chén xī zhī yì xī,gǎn rén shēng zhī zhǎng qín;tóng yī jǐn yú bǎi nián,hé huān guǎ ér chóu yīn!qiān zhū wéi ér zhèng zuò,fàn qīng sè yǐ zì xīn。sòng xiān zhǐ zhī yú hǎo,nǎng hào xiù zhī bīn fēn。shùn měi mù yǐ liú miǎn,hán yán xiào ér bù fēn。qǔ diào jiāng bàn,jǐng luò xī xuān。bēi shāng kòu lín,bái yún yī shān。yǎng dì tiān lù,fǔ cù míng xián。shén yí wǔ mèi,jǔ zhǐ xiáng yán。
nóng yàn yī zhī xì kàn qǔ,fāng xīn qiān zhòng shì shù
shǔ hún fēi rào bǎi niǎo chén,yè bàn yī shēng shān zhú liè
kǎo suǒ yuàn ér bì wéi,tú qì qì yǐ kǔ xīn。yōng láo qíng ér wǎng sù,bù róng yǔ yú nán lín。qī mù lán zhī yí lù,yì qīng sōng zhī yú yīn。tǎng xíng xíng zhī yǒu dí,jiāo xīn jù yú zhōng jīn;jìng jì mò ér wú jiàn,dú yuān xiǎng yǐ kōng xún。liǎn qīng jū yǐ fù lù,zhān xī yáng ér liú tàn。bù xǐ yǐ yǐ wàng qù,sè qī cǎn ér jīn yán。yè xiè xiè yǐ qù tiáo,qì qī qī ér jiù hán,rì fù yǐng yǐ xié méi,yuè mèi jǐng yú yún duān。niǎo qī shēng yǐ gū guī,shòu suǒ ǒu ér bù hái。dào dāng nián zhī wǎn mù,hèn zī suì zhī yù dān。sī xiāo mèng yǐ cóng zhī,shén piāo piāo ér bù ān;ruò píng zhōu zhī shī zhào,pì yuán yá ér wú pān。yú shí bì mǎo yíng xuān,běi fēng qī qī,jiǒng jiǒng bù mèi,zhòng niàn pái huái。qǐ shè dài yǐ shì chén,fán shuāng càn yú sù jiē。jī liǎn chì ér wèi míng,dí liú yuǎn yǐ qīng āi;shǐ miào mì yǐ xián hé,zhōng liáo liàng ér cáng cuī。yì fū rén zhī zài zī,tuō xíng yún yǐ sòng huái;xíng yún shì ér wú yǔ,shí yǎn rǎn ér jiù guò。tú qín sī ér zì bēi,zhōng zǔ shān ér zhì hé。yíng qīng fēng yǐ qiè lèi,jì ruò zhì yú guī bō。yóu《màn cǎo》zhī wèi huì,sòng《zhào nán》zhī yú gē。tǎn wàn lǜ yǐ cún chéng,qì yáo qíng yú bā xiá。
jiā jié yòu chóng yáng,yù zhěn shā chú,bàn yè liáng chū tòu
rì biān xiāo xī kōng shěn shěn huà méi lóu shàng chóu dēng lín
jīn xiāo jué shèng wú rén gòng,wò kàn xīng hé jìn yì míng
chuán wén yī zhàn bǎi shén chóu,liǎng àn qiáng bīng guò wèi xiū
jī qīng yīn yǐ gǎn yú,yuàn jiē xī yǐ jiāo yán。yù zì wǎng yǐ jié shì,jù mào lǐ zhī wèi qiān;dài fèng niǎo yǐ zhì cí,kǒng tā rén zhī wǒ xiān。yì huáng huò ér mí níng,hún xū yú ér jiǔ qiān:yuàn zài yī ér wèi lǐng,chéng huá shǒu zhī yú fāng;bēi luó jīn zhī xiāo lí,yuàn qiū yè zhī wèi yāng!yuàn zài shang ér wèi dài,shù yǎo tiǎo zhī xiān shēn;jiē wēn liáng zhī yì qì,huò tuō gù ér fú xīn!yuàn zài fā ér wèi zé,shuā xuán bìn yú tuí jiān;bēi jiā rén zhī lǚ mù,cóng bái shuǐ ér kū jiān!yuàn zài méi ér wèi dài,suí zhān shì yǐ xián yáng;bēi zhī fěn zhī shàng xiān,huò qǔ huǐ yú huá zhuāng!yuàn zài guǎn ér wèi xí,ān ruò tǐ yú sān qiū;bēi wén yīn zhī dài yù,fāng jīng nián ér jiàn qiú!yuàn zài sī ér wèi lǚ,fù sù zú yǐ zhōu xuán;bēi xíng zhǐ zhī yǒu jié,kōng wěi qì yú chuáng qián!yuàn zài zhòu ér wèi yǐng,cháng yī xíng ér xī dōng;bēi gāo shù zhī duō yīn,kǎi yǒu shí ér bù tóng!yuàn zài yè ér wèi zhú,zhào yù róng yú liǎng yíng;bēi fú sāng zhī shū guāng,yǎn miè jǐng ér cáng míng!yuàn zài zhú ér wèi shàn,hán qī biāo yú róu wò;bēi bái lù zhī chén líng,gù jīn xiù yǐ miǎn miǎo!yuàn zài mù ér wèi tóng,zuò xī shàng zhī míng qín;bēi lè jí yǐ āi lái,zhōng tuī wǒ ér chuò yīn!
※提示:拼音为程序生成,因此多音字的拼音可能不准确。

相关翻译

红桥修禊,为清康熙年间王渔洋开了先河。王渔洋原名王士禛,别号渔洋山人,原籍山东诸诚,自幼聪明好学,精金石篆刻,22岁考中进士。顺治十七年(1660年),26岁的王渔洋被任命为扬州府
(1)秋容:指白海棠花,“秋”点明花开的季节,“容”用拟人的手法喻其美好。(2)攒:簇聚。“七节攒成”是说花在枝上层层而生,开得很繁盛。雪,喻花。(3)出浴太真:杨贵妃,字玉环,号
写洛阳贵妇生活的富丽豪贵,夫婿行为的骄奢放荡,揭示了高层社会的骄奢淫逸。诗开头八句是叙洛阳女出身骄贵和衣食住行的豪富奢侈。“狂夫”八句是叙洛阳女丈夫行为之骄奢放荡和作为玩物的贵妇的
《韩氏直说》:早蚕老熟快、疾病少、节省桑叶、产丝量高,不但今年可收到早蚕茧,而且还可养成来年的好桑叶。早蚕,谷雨下蚁,不会超过二十三四天便可老熟。这时正是桑叶开始生长,桑叶的汁
①这首诗选自《乾隆宁夏府志》。高台寺,系西夏天授礼法延祚十年(1047年),在都城兴庆府(今银川市)东15里处的黄河岸畔兴建的规模宏大的佛教寺庙群。旧址在今银川市东郊红花乡高台寺村

相关赏析

范睢是魏国人,字叔。他曾周游列国希图那里的国君接受自己的主张而有所作为,但没有成功,便回到魏国打算给魏王任职服务,可是家境贫寒又没有办法筹集活动资金,就先在魏国中大夫须贾门下混事。
大家聚集在一起共同庆祝新年的到来,笑语喧哗,十分热闹,红岩村的年青同志送来梅花,更增添了节日气氛。大家在一起举杯互相敬酒,表达着新年的祝愿,散席后众人意犹未尽,又一起品尝这胜利
菩萨蛮(绿芜墙绕青苔院)这首词通篇写景,而人物的内心的活动即妙合于景物描绘之中,“情景名为二,而实不可离,神于诗者妙合无垠。巧者则情中景,景中情。”
⑴花榭——花坛。榭:台榭。烟景——春日佳景。李白《春夜宴诸从弟桃李园序》:“况阳春召我以烟景,大块假我以文章:会桃李之芳园,序天伦之乐事。”⑵金铺——门上的饰物,用以衔门环,此借代
同是救人,但却有方式问题,救一个淹入水中的人,可以用一只手,但想要救天下的人,孟子强调,却只能用一条道路,即走爱民、为民、裕民的道路,否则,无路可走。要想依靠权力和武力来统治天下人

作者介绍

黄公绍 黄公绍 黄公绍,宋元之际邵武(今属福建)人,字直翁。咸淳进士。入元不仕,隐居樵溪。著《古今韵会》、以《说文》为本,参考宋元以前字书、韵书,集字书训诂之大成,原书已佚,其同时人熊忠所编《古今韵会举要》中,略能见其大概。另有《在轩集》。

闲情赋原文,闲情赋翻译,闲情赋赏析,闲情赋阅读答案,出自黄公绍的作品

版权声明:本文内容由网友上传(或整理自网络),原作者已无法考证,版权归原作者所有。华南诗词网免费发布仅供学习参考,其观点不代表本站立场。

转载请注明:原文链接 | http://www.thehuanan.com/HQzD/m5WnlC.html